Pycnonotus atriceps

Pycnonotus atriceps - Zwartkopbuulbuul - Black-headed Bulbul - Schwarzkopfbülbül

Pycnonotus atriceps

Diversen:

De zwartkopbuulbuul is bij de meeste ondersoorten grotendeels groengeel van kleur en heeft een glimmende zwarte kop en opvallende blauwe ogen. Ze lijken sterk op de goudborstbuulbuul maar zijn te onderscheiden door hun blauwe ogen. Daarnaast zijn de uiteinden van de staartveren van de zwartkopbuulbuul geel en ontbreekt de kuif bij alle ondersoorten. Sommige ondersoorten van de goudborstuulbuul hebben ook geen kuif, maar die zijn te onderscheiden van de zwartkopbuulbuul door een rode of gele keel. Hij vliegt in kleine groepen, bestaande uit 6-8 vogels. De zwartkopbuulbuul eet voornamelijk klein fruit zoals bessen, maar eet ook wel insecten.

Fokverslag van de Zwartkop buulbuul (Pycnonotus atriceps) door Arjan en Anita de Weger.

Deze van oorsprong uit Indo China afkomstige vogel is sinds 2 jaar in ons bezit. Wat ons zo aansprak aan deze vogel is naast zijn mooie groene verenkleed zijn prachtige blauwe ogen , Old bleu eyes Frank zou er jaloers op zijn.
In eerste instantie beleefden wij er weinig lol aan het was een heel rustig koppel, ze zaten veel in het binnenverblijf. Ze aten wat en dronken wat en daar bleef het bij. Onze conclusie was dat het twee poppen waren. Nu was de deal met de handelaar dat wij ze mochten ruilen als het geen man en pop was want dat is eigenlijk niet te zien. Wij besloten de meest robuuste te ruilen en na overleg op naar Stiens. Tot mijn verbazing begon onze vogel nadat het in een volière gezet was onmiddellijk te fluiten iets wat hij bij ons echt niet gedaan had toch maar een andere man meegenomen en dat was geen verkeerd besluit.
Het was liefde op het eerste gezicht, het baltsen begon meteen, beiden maken zich heel lang en met hele langzame sierlijke buigingen maken ze elkaar het hof, je waant je als toeschouwer aan het Franse hof ten tijde van de Louise’s.
Het nest volgde in rap tempo maar zo rap de eieren, 2 stuks, gelegd waren zo snel waren ze ook weer geroofd (een gezelschap volière heeft zijn nadelen) na nog een mislukte poging werd er een nest in de binnenvolière gemaakt, weer twee eieren en dit hield stand. In de tussentijd begon ik hem al een beetje te knijpen want ik kreeg Pa en Ma niet geïnteresseerd in de wasmotlarven en dat had ik voor de kleine eigenlijk wel op het menu staan. Pa en Ma aten fruit en een enkele meelworm maar de voedzame wasmotlarven werden compleet genegeerd.
Een ei kwam uit Pa vloog paniekerig door de volière op zoek naar??? Goede raad was duur. Dan maar zelf voeren, ma bleef gewoon op het nest zitten en met zachte drang ging zij eraf en probeerde ik een wasmotlarven bij de kleine naar binnen te krijgen wel dat valt behoorlijk tegen, na wat gestuntel bij een van mijn volgende pogingen dacht ik misschien wil ma hem wel van mij aanpakken die is beter in voeren dan ik maar de wasmot werd door ma niet aangenomen totdat ik er een doodgeknepen had in mijn pincet en het ma zo aanbood tot mijn verbazing nam zij hem nu wel en na inspectie werd hij bij het jong vakkundig in de bek gestopt. Ik voelde mij een hele Piet en wij waren weer een dag verder.
Door toeval, mijn dochter had toevallig een libelle bij de vijver gevangen en ik zei zet hem maar in de volière bij de vogels, welnu de libelle was nog niet uit de hand of een groene flits had hem te pakken, daarna werd hij door de zwartkop buulbuul vakkundig tegen een stokje doodgeslagen en verdween hij naar het nest. Nu wonen wij tegen een bosrand waar het barst van de libelle’s in alle vormen en maten dus elke dag gingen wij libelle’s vangen en die hadden geen schijn van kans tegen de rap jagende zwartkopjes, wat waren die fel. Het jong groeide goed er waren genoeg libelle’s. Ringen durfde ik niet wij hadden daar al zoveel ellende over gelezen en het jong was ons te kostbaar dus laat maar. De dag kwam dat het jong uitvloog en naast ma op een tak in een rozenstruik te bewonderen was nooit zullen wij vergeten dat Ma daar zat in de roos het miezerde en daar zat zij met junior, haar vleugel beschermend over het jong heen gelegd ik dacht dat dat alleen in tekenfilms gebeurde.
Dat moet ook de laatste keer zijn dat wij het jong gezien hebben wat er gebeurd is is speculatief wij vermoeden dat hij te dicht in de buurt gekomen is van een andere vogel. Rouwen vogels? ik weet het wel zeker, tot broeden kwamen zij die zomer niet meer en mijn vrouw en ik besloten dat wij het volgend jaar helemaal anders gingen doen.
2005
De volière wordt opgedeeld in 12 verschillende segmenten 10 zogeheten kweekvluchten. Een gedeelte voor de zaadeters en de brilvogels een grote kweekvlucht voor de geelkop troepialen, een gedeelte voor de uitgevangen jonge vogels en negen kweekvluchten voor de overige vruchten en insecten eters maar zo dat deze allemaal een doorgang naar buiten krijgen en als ze broeden en jongen hebben kunnen ze dan zelf hun kostje bij elkaar scharrelen.
Mijn vrouw vindt het doodeng maar ze weet ook dat er ook nog wat gewerkt moet worden en dat wij nu eenmaal niet in staat zijn het beste bij elkaar te zoeken wat de jongen nodig hebben.
De enigen die niet naar buiten mogen zijn de troepialen, ik heb de man zich nog nooit zien bekommeren om de jongen en ik ben bang dat hij de wieken neemt en onze rode kardinaal die valt een beetje te veel op.
Het plan is gemaakt en het plan is dat ik in februari ga verbouwen. Voor mijn zwartkop buulbuuls duurt dat te lang. Begin februari beginnen zij met nestbouw in een ficus in het verwarmde binnen gedeelte, laat ze maar lekker ze zijn lekker bezig zeg ik nog tegen mijn vrouw. Het begint echter minder leuk te worden als zij territoriaal gedrag gaan vertonen en proberen de rest uit het verwarmde gedeelte te jagen. Wij besluiten in te grijpen en verhuizen de zwartkopjes naar het toekomstige jongengedeelte dat bestaat uit een binnenhok van 2 kubieke meter met een volière van een kleine 10 kubieke meter. Alsof er niets gebeurd is wordt er onmiddellijk een nest gebouwd en 18 februari ligt het eerste ei er in, de volgende dag nr. 2.
Ik hoop op een heel zacht voorjaar maar in de tussentijd was ik aan het bedenken hoe het jong te voeden. Nu was ik al bezig met het opzetten van een uitgebreide wasmotten kweek en probeerde ik de zwartkopjes te laten wennen aan de motten welnu die vlogen er in als koek aangevuld met vliegen die ik kweekte van schoongegeten maden (dit zijn maden die je enkele dagen houdt in palenta voordat zij zich gaan verpoppen) dat was wat ik voorhanden had.
Maart 2005 mijn hoop op een zacht voorjaar wordt gelogenstraft, volgens onze telling staan de eieren op uitkomen maar de Bilt voorspelt koude tijden. Foute boel voor een jonge Buulbuul.
4 Maart, de dag na het koude record van meer dan 20 graden vorst in Flevoland, komt er een jong uit het ei. Wij konden dat zien doordat de man paniekerig door de sneeuw vloog op zoek naar vliegende insecten het enige wat vloog waren de sneeuwvlokken. Gelukkig had ik een grote voorraad wasmotten zodat ik die met tussenpozen in het warme hok kon loslaten en zo was ik in staat een 30 tot 40 motten te voeren in de eerste dagen. Na een aantal dagen begonnen de ouders ook witte meelwormen te voeren en dat was maar goed ook want mijn voorraad motten begon behoorlijk te slinken. Ondanks de kou en het eenzijdige voer vloog het jong toch uit op 14 maart, echter verder kwam het niet na een aantal uur vond ik het onder de verwarming, ik heb het nog wel op het nest teruggezet maar het sperde niet meer en de volgende dag lag het dood in het nest.
Anders dan het voorgaande jaar waren de zwartkopbuulbuuls nu niet ontdaan en werd er meteen met een volgend legsel begonnen, een week later zat de pop alweer op twee eieren.
Wij hebben een camera in het hok geïnstalleerd zodat wij op tv alles kunnen volgen, ze wisselen elkaar af tijdens de broed, de pop zit wel meer op het nest dan de man maar deze neemt toch zeker tegen de 40 % van de broed overdag op zich ‘s nachts is het nest het domein van de pop maar soms zitten ze ook met z’n tweeën op het nest. Pycnonotus atriceps
Met de volière ben ik nu zo ver dat de buulbuuls de volière uit kunnen ze hebben nu een geheel eigen gedeelte van een 15 kubieke meter en een opening naar de tuin. En alhoewel ik de volière vaak open zet talen ze er niet naar om de volière te verlaten.
3 April komt het eerste jong uit, de man vliegt weer in paniek en ik ga maar weer motten voeren de dag daarop komt het tweede ei uit, voor twee jongen heb ik echt niet genoeg dus dan maar de opening groter maken, echter de man blijft in de volière. Pas ‘s avonds in de schemering zien wij iets groens in de tuin vliegen, van alles wordt er verkend maar ondertussen zitten wij met de vraag of de man de weg terug wel zal vinden het is al bijna geheel donker als hij zonder eten op het nest terugkeert. Wij besluiten de opening niet te sluiten zodat de man de volgende ochtend meteen kan gaan jagen.
De pop op haar derde legsel juni 2005.
Dit is vogels houden in optima forma, in de volière was het ons al opgevallen dat deze vogels een speciale vlucht hebben maar in hoeverre was die aangepast aan de beperkte bewegingsvrijheid die zo’n ruimte nu eenmaal biedt? Nu zij echter de volledige vrijheid hebben kunnen wij ze zonder enige beperking bewonderen. Tijdens de jacht vliegen ze bijna als een vlinder vaak hangen stil in de lucht (bidden) om dan met een kleine duikeling hun prooi te pakken. Als ze verder weg willen is het gewoon een groene pijl die voorbij scheert later toen zij al helemaal gewend waren aan de vrijheid en onze aanwezigheid in de tuin maken ze er een sport van om recht op ons af te vliegen om bijna door onze haren weg te vliegen. De jongen groeien als kool en op dag drie gaat de pop ook mee jagen en wisselen ze elkaar af op het nest. In tegenstelling tot de man die de hele buurt af schuimt blijft de pop in tuin.
10 april zijn ze geringd met 3.5 mm. Door camera toezicht kunnen wij alles in de gaten houden of alles goed blijft gaan. Tijdens het ringen heb ik ze ook gewogen 10.8 en 10.4 gr. 15 april vliegen zij uit ze zitten redelijk in de veren maar een is nog een beetje kaal op het kopje. Pycnonotus atriceps
De volgende ochtend zaterdag is het koud en het regent het is natuurlijk ook later door het uitslapen en de schrik zit er meteen in hoe zal het met ze zijn had ik ze maar binnen gezet gisteravond. Snel kijken ik zie nog maar een jong ik drijf alles het warme hok binnen en ga op zoek naar het tweede jong die vind ik dood op de grond ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, stom van mij om ze niet op te sluiten voor de nacht zo vroeg in het jaar.
Het was ons al opgevallen dat de ouders vanaf dag 7 fruit begonnen te voeren vooral peer en druif daardoor kregen de ouders meer tijd voor zichzelf en meermalen zagen wij dat zij zich ophielden bij ons vogelbad voor de tuinvogels waar zij gingen baden of waar de man een fluitconcert gaf waar de pop aandachtig naar zat te luisteren, vaak gingen ze zelfs zonder prooi terug, voerden het jong zijn fruithapje om daarna hun stekje in de lentezon weer op te zoeken. Gelukkig zijn ze nu ook eindelijk gewend aan de wasmotlarven en die worden nu ook aan het jong gevoerd.
De zang van de zwartkop buul buul is zo zacht dat een goed gehoor nodig is om het te horen. In de volière gaat het in het geheel verloren door het gefluit en gekwetter van de rest echter laatst kwam hij bij mij zitten op nog geen meter onder de pergola en gaf hij mij een privé concert, het is een beetje nachtegaal achtig maar zacht. 10 mei het jong kan nu goed vliegen maar meestal zit het stil op een stok zodat wij het nog aandurven als wij vlakbij zitten, om de vogels nog vrij te laten. Het is een koud voorjaar de andere vogels hebben totaal nog geen zin om te broeden, volgens de boeken is een buulbuul na drie weken zelfstandig maar de eerste keer dat wij het jong zelfstandig zien eten is op 19 mei dus 5 weken oud, een paar dagen later hebben wij het jong van de ouders gescheiden.
Het broedstel moet het nu doen met alleen de broedvlucht van 5 kubieke meter en het jong houd de rest van de ruimte met als gezelschap een stel zebravinken. Hier is het dan eindelijk gelukt: een jonge zwartkop buulbuul.
26 Mei heeft de pop alweer een eerste ei gelegd de volière ging meteen open en het was weer dik feest alleen hebben ze de tuin niet meer voor zich alleen want de diadeem timalies zijn ook dik aan het foerageren in de tuin. Voor hun drie jongen.
7 Juni hebben wij weer twee jongen.
13 augustus; vandaag eindelijk weer een beetje zon de zwartkopjes hebben de hele zomer door de tuin gevlogen ze zijn nu bezig aan de voltooiing van hun vierde broedsel daarvan was een ei onbevrucht. Tot nu toe hebben wij drie volgroeide jongen waarvan de oudste luid en duidelijk zingt. De vierde is op 4 augustus uitgevlogen en wordt nog door de ouders gevoerd maar vliegt al als de beste. Doordat wij een voorportaaltje gemaakt hebben durven wij het nog aan om de ouders vrij rond te laten vliegen.
Heeft u ook deze prachtige vogel in de volière zitten heeft u er al mee gekweekt of gaat u er mee kweken neem eens contact met ons op dan kunnen wij er onverwante kweekkoppels van maken.

Pycnonotus atriceps
Pycnonotus atriceps
Pycnonotus atriceps
Pycnonotus atriceps
Pycnonotus atriceps
Pycnonotus atriceps